خانه ای داشتم امن

              ساخته بودمش از کاهگل

                            سقفش از کاه

                        پله هایش سنگ

                                              باغچه ای داشتم

                                                                که در آن

                                                                 اول بهار

                                                                     گل زنبق می کاشتم

ده تومانی داشتم

به بهانه نان ترشکی

می گرفتم از مادر

                         آخرش جمع می شد در قلک

                                      که هر از چند ماهی

                                      جیب آبروی پدر را وصله می زد

.....

کاش می شد با نان و پنیر

      حقیقت را هم خرید

           تا در خم کوچه

                دخترکی با گیسویی طلایی

                       صورتی آفتاب سوخته

                              پیش چشم مردمان چشم شسته

                                                             نکند دستی دراز!

آنروز

      ده تومان را دادم

      دخترک خندید

       پدرش آمد

       کوله بارش اعتیاد

       دخترک را هم برد

                           افسوس خوردم که چرا من دادم

                                         عرق پدرم را به دود !

.....

زیر آفتاب کوچه

                    فردا

                           ده تومانی در دست

                                                          چشم منتظر لبخند بود..

            دلم                                                               

                                    تنگه، خیلی تنگ                                           زمستان  1377      

                                                                                                               بوشهر              

عاشقانه ، عقلمان را ، اجبار را ندیدیم ؛ تصمیم گرفتیم و پا در راهی گذاشتیم.محو یکدیگر بودیم ، تا به افقها چشم می دوختم و آه می کشیدم میگفتی : « پایان راه با من »...اما وقتی زیر چشمی دور دورارو دید میزدی ، دستمو بیشتر میفشردی .
روزهای اول بود که بالتو بهم دادی ، شاپرکم کردی، دلیلشو که پرسیدم گفتی : « ...بهت میاد...تازه شمع که بال نمیخواد...»
رفتیم ورفتیم تا به پایان رسیدیم ؛ سقوط کردی ولی من دو بال داشتم و پریدم . پایان دره بود .
دستتو گرفتم ، رها کردی . می دونستی نمی شه فقط به چشام زل زدی...و رفتی .



عاشقانه ، عقلمان را ، اجبار را دیدیم ولی نپذیرفتیم ؛ تصمیم گرفتیم و پا در راهی گذاشتیم.
محو یکدیگر بودیم ، تا به افقها چشم می دوختیم و آه می کشیدیم خدا قلبهایمان را آرام می کرد و میگفت : «با من »...زیر چشمی دور دورا رو دید میزدیم اما توکل می کردیم و ادامه می دادیم... .

روزهای اول بود که بالمو بهت دادم ، شاپرک شدی، دلیلشو که پرسیدی گفتم : «آخه زمین جای پروانه ها ، فرشته ها نیست». رفتیم تا به آخر رسیدیم ، سقوط کردم چون بالمو بخشیده بودم ؛ همونطور که به ته دره می رسیدم...پرواز کردنتو میدیدم و برات دنیا دنیا آرزو میکردم...فریادمو نشنیدی... .



دوستان در مورد این دو نوشته که تقریبا تم مشترکی دارند نظر بدید.متشکرم.

ستاره ها می دانند
ستاره ها
ستاره ها
ستاره ها
در اوج تاریکی
شکستنم را چه خوب می دانند

ماه آمد
یار نیامد
ماه تابید
یار اما...


ماه حرف زد با من
کاش نمی آمد...کاش نمی گفت
یار را دیده گویا با یارش




یاد باد روزگاری
که یار بود مرا
یار رفت رفتنش سخت بود
اما تحمل صدای قهقهه یارش
سخت،سخت است


یار بی معنی شد
من معنی دار
شیرین است
شیرین تر از آغوش یار
این را ...به ستاره ها هم گفته ام


تمام شد یار.